Full Monte

Dende un tempo a esta parte (que é como dicir un tempo indefinido só coutado por unha percepción) tendo a non queixarme e a tomar a vida dende un punto de vista positivo. A xente ten unha imaxe miña de rosmón e non van mal desencamiñados porque, postos á sacarlle a punta ás cousas, non sei nin por onde comezar.
A paz nirvanesca que me invade nestas últimas semanas provocada, sen dúbida ningunha, pola alienación laboral impídeme atopares tantas cuitas como antano, cando era un ocioso estudiante. Non obstante, non me traizoei a min mesmo e atopei unha excusa para o laio e a mala hostia e así non decepcionar á miña amiga que tan amablemente me convidou a participar.
Supoño que estaredes ó corrente de que os alumnos de maxisterio editaron un calendario onde o amosan todo salvo as súas reflexións máis íntimas sobre a fenomenoloxía alemana. (Xa sexa por pudor ou por non ter unha opinión formada sobre o tema) O caso é que si despelotáronse coma campeóns. Non puiden xulgar a calidade artística das fotos, nin o bo facer de modelos e talentos aínda que non agardo sorpresas dos universitarios que, como ben sabedes, son un saco con fondo por descubrir de talentos. A noticia, claro está, foi recollida polos meirandes formadores da opinión compostelá do noso tempo como El Correo Gallego ou Localia. Claro, non vin as entrevistas, nin lin as reportaxes, tampouco teño nada en contra de que mulleres fermosas (os homes tanto me ten) se ispan por gusto pero seguro que ninguén se preguntou a qué vén tanto despelote. E sobre todo... ¿quen adquire as obras? Os compañeiros morbosos da última fila que vén ós seus soños máis masturbatorios feitos realidade ou se cadra son as familias dos coitados que por vergoña despois de, ai, tantos esforzos por ter un universitario na familia ven que se adica a exhibir o embigo?
A bote pronto que eu recorde xogadores de fútbol de terceira división, anciás andaluzas que superaron cancros de mama, xogadoras de voleybol australianas, investigadores do csic, bombeiros de Bogotá e moitos outros máis que non me veñen á cabeza compartiron o seu cu cos demais cun afán lucrativo. E digo eu, non será moito despelote? Tedes vos un calendario deses na casa (na miña temos o de prenatal: non sei se a miña nai terá inclinacións pederásticas)? Se é así rachade con el. Se alguén se quere espir que o faga gratis et amore. Arrivederci amici.

VENDE-SE

Acho que alguém anda a buscar trabalho por ai, se nom nom se explica um jeito tam patético de se vender... Apunha-lhe melhores dotes para o marketing, vendo os abondossos possados fotográficos. Em fim, interessados, já sabem onde ir.


Opinión.- Columna invertebrada.- Ao meu quiosqueiro [13/1/2005 07:01]

Yolanda Castaño

Hai uns días, o meu quiosqueiro sorprendeume coa pregunta de se era eu a rapaza que tiña unha columna no xornal. Ao responderlle, el plantexoume axiña que se daquela tiña a carreira de xornalismo. Con ánimo, por suposto, de ser sincera e modesta díxenlle que non, que máis ben escribía no xornal porque o que eu era era escritora.
Non sei a percepción que disto tería o meu quiosqueiro. Tal vez a el lle parecía cousa extraordinaria unha licenciatura en xornalismo, tal vez moita fazaña para esta nova veciña, que vive nun portal tan normaliño, e que tal vez sexa unha intrusa ou algunha gata por lebre se é que consegue ter unha columna semanal no xornal que el mesmo vende. (Claro, eu non quixen poñerme a contarlle que non só teño unha licenciatura -aínda que sexa en filoloxía- ademáis de estudios audiovisuais e de cinco idiomas, que tiven un cargo e un premio nacional da crítica e un programa de televisión propio e cinco libros publicados, senón o que me parece máis importante: que levo dez anos traballando duro).
Para a xente da xeración e ámbito do meu quiosqueiro, ter unha carreira quizáis segue a ser heroicidade (antes até o era pagarlla ós fillos; nos meus tempos saiume gratis gracias á beca). Desde a miña perspectiva, xa non o é. O de verdadeiro mérito é o esforzo e o traballo mentres outros lacacean, e poñer un negocio propio, e erguerse cedo cada día, até os domingos, e facelo con iniciativa, constancia e tesón, exactamente como fai o meu quiosqueiro.

sniper_under

sniper_under
Originally uploaded by Francofranc.

BANG!

Cuidado! Tu que vas pola rua, tu que andas a dizer trangalhadas, tu que ficas calado, tu que ficas na casa.

Ando a trabalhar...