Alén do tunin

En Hamburgo decateime da internacionalización do fenómeno... Era un domingo ó mediodía e non había, ninguén, absolutamente ninguén pola rúa. De feito non dábamos atopado un sitio para comer a unha e media da tarde. Pasabamos por unha barriada prefabricada de horribles construccións marelas ó pé da ría cando oímos un ruido infernal que cada vez se acercaba máis cara nós. Como se dunha frecha deficientemente prateada se tratase pasou polo noso lado un vello mercedes (alí todo o mundo os ten) co equipo estéreo a todo meterlle. A miña memoria filtrou polo meu desagüe mental a melodía pero non o espírito.
Todos os coñecedes. Especialmente nas vilas pequenas xa que saen do seu tobo habitual: a aldea. Estades para cruzar un paso de peóns e vedes que un coche pasa de vagar (ou non tan de vagar) co último éxito do dance europeo ó suficiente volume para que todos nos enteremos. O conductor soe ser un solitario. Ás veces pode ir co colega, pero máis non soe ser o habitual.Escápanseme os motivos da soidade do conductor sonorizado (ou Sonic Driver se queredes globalizar o programa ou facerlle unha homenaxe a Sonic Youth) . Vai calado, moitas veces leva unha gorra, uniforme malote e cara seria. Existen similitudes evidentes entre estes conductores e os negros que patrullan os barrios baixos das urbes do tío Sam. Aínda que a violencia limítase no noso caso ó mal gusto musical.
As cuestións son moitas pero a que máis nos afecta ¿Por que teñen que ter a música tan alta? ¿Pretenden chamar a súa atención ou illarse nunha fusión coa música de O-zone ou de Don Omar da sociedade que os relegou a obreiros ben pagados que serven a universitarios cunha vida precaria? ¿E por que a música ten que ser tan mala? Estas cuestións, claro, están suxeitas á opinión e espero que vós participedes. As miñas teorías.
O da música tan alta é complexo. Eu relacionaríao cun complexo de superioridade dentro do útero automobilístico. Sabedes coma min o a mecanofilia de moitos rapaces, non é o primeiro ó que hai que despegarlle o trebello para mexar do tubo de escape de tanto amor que profesan ó seu aparato (si, vale ó seus dous aparatos). Non é un illamento é amosarnos que dentro dos seus coches son Deus e ninguén os pode parar. Respecto a por que a música é tan mala non tedes máis que sintonizar Cadena Dial ou Cadena 100. Nota: Ter coidado daquelas emisoras que empezan coa palabra Cadena.
É un problema global. Cando veu o meu cuñado, alemán, a Noia case o atropella un destes garrulos con Dale don Dale a todo meter dixo "Je,je, isto é igual en tódalas partes." Un arquetipo máis coma o imbécil do ximnasio ou a menopausica que se laia de todo. Personaxes dos que acabaremos falando nesta sección, claro está.
Que postura debemos adoptar ante estes seres. Aquí debo confesar que eu, sen carnet e mellor gusto musical, nunca amei a música demasiado alta e nunca tiven un coche guíado a unha velocidad. E quizais non haxa cousa que ambicione máis. Subirme nun ZX e exprimir o motor ata as súas últimas consecuencias con "Rock the Casbah" dos Clash a un volume que o puidese escoitar o propio Mahoma no máis alá. Percorrería Beverly Hills, Fifth Avenue e tódolos barrios dos ricos americanos e alomenos os despertaría do seu leito de rosas o sábado pola mañá. Trátase, claro está, do novo soño americano.